در ایران امروز می توان اسلام گرایی را به چهار گروه کلی تقسیم کرد:نخست، مسلمانان افراطی یا به اصطلاح اصولگراها که طیف خامنه ای و سپاه، مصباح و احمدی نژاد، تا لومپنهای تکایا و مساجد را شامل میشود.
گروه دوم: مجاهدین خلق که از لحاظ رفتاری به گروه نخست شباهتهای زیادی دارند اما در جامعه امروز ایران بی تاثیرند.
گروه سوم: اصلاح طلب های امثال خاتمی و نبوی تا میر حسین و کروبی که از اصولگرا ها بریده اند و در کل خواهان تعدیل ایدئولوژیک انقلاب هستند.
اینها تاثیر زیادی در جامعه دارند اما پس از فروپاشی رژیم به دلایل مختلفی به احتمال زیاد تاثیر خود را از دست می دهند.
و اما گروه چهارم که گویا به تازگی در حال شکل گیریست <<طیف دموکرات مسلمان آینده ایران>> مشخصاً امثال آقای سازگارا هستند. آقای سازگارا قبل از انتخابات 88 در مصاحبه ای با بی بی سی فارسی در پاسخ به پرسشی راجع به پیروزی اصلاح طلب ها در انتخابات و آینده ایران گفتند:" اصلاح طلب ها توانایی گذر از جمهوری اسلامی و تغییر قانون اساسی را ندارند من با خیلی هاشون صحبت کردم اونها میگن اگر این بساط هر جوی بهم بخوره دیگه گیر هیچ کدوم از ما نمیاد و من هم بهشون میگم شاید مردم با ما قهر کنن و ما مسلمون ها حتی ده کرسی هم بدست نیاریم اما اشکالی نداره کشور مهمه... "
پس از وقایع انتخابات 88، جنبش سبز، اقدامات احمدی نژاد، تحریم ها و در نهایت افتادن جمهوری اسلامی در سراشیبی سقوط گویا دموکرات مسلمان ها آماده می شوند خلاء اصلاح طلب ها را در ایران پس از جمهوری اسلامی پر کنند.بخشی از جامعه ایران (اقلیت) علاقه دارد به نوعی فضای اسلامی حاکم حفظ شود؛ جامعه اسلامی بماند اما ایدئولوژیک نباشد. این بخش از جامعه طعمه دموکرات مسلمان ها هستند. اینها سعی میکنند با در باغ سبز نشان دادن به این اقیلت دوباره اسلام را در قالبی جدید به کشور تحمیل کنند.
پس از بهار عربی آقای سازگارا به کرات در برنامه هایشان گفته اند که اسلام گراها در مصر، تونس و لیبی و... اکثریت را بدست آوردند اما مدلی که اینها برای کشورشان در نظر دارند نه جمهوری اسلامی بلکه مدل ترکیه (حزب عدالت وتوسعه) است. به دید من آقای سازگارا در بیان این مطلب هدفی را دنبال می کنند وآن اینست که بعد از جمهوری اسلامی، اسلام گراهای امثال آقای سازگارا یا حتی اصلاح طلب های دیروز با مدل ترکیه، در ایران مانند کشورهای عربی قدرت را بدست بگیرند.
چند ملاحظه به این تئوری:نخست اینکه ترکیه هنوز هم یک کشور لائیک است و اگر فشار لائیک ها نبود شاید تا الان این حزب قدرت را قبضه کرده بود به هر حال محدودیت برای حزب عدالت و توسعه در ترکیه بسیار است. دوم اینکه هنوز مشخص نیست که این مدل در کشورهای عربی چه نتیجه ای را در بر خواهد داشت سوم اینکه شرایط ایران با کشورهای عربی و ترکیه بسیار متفاوت است بطوریکه انقضاء اسلام و اسلام گراها در بین اکثیرت جمعیت جوان شهرنشین که بیشترین تاثیر را در آینده و اوضاع سیاسی کشور دارند به پایان رسیده است. و اگر قرار باشد ما کشوری را الگو قرار دهیم گزینه های بهتر از ترکیه در جهان بسیارهست. در پایان بهتر است هم میهنان مسلمان اسلامشان را در دلها و خانه های خودشان حفظ کنند و سعی در تحمیل آن به کل جامعه نداشته باشند. صدماتی که اسلام و اسلام گراها به کشور ما وارد کردند حقیقتاً جبران ناپذیر است جامعه ایران از اسلام سرخورده است و اینگونه سخنان مجال بیشتر برای کسانی است که کشور را به ویرانه تبدیل کرده اند مدل عدالت و توسعه هم ارزانی اعراب و ترکها.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر